نشست این مصرع ازبرجستگی بیرون دیوانها

چنین کز شوق نیرنگ خیالت می روم از خود

توان کردن ز رنگ رفته ام طرح گلستانها

دل وارسته با کون و مکان الفت نبست آخر

به روی چهره بی مطلبی گر چشم بگشایی

دو عالم از ره نظاره بر؟یزد چو مژگانها

ز عشق شعله خو برخاست دود از خرمن امکان