دو عالم از ره نظاره بر؟یزد چو مژگانها

دل وارسته با کون و مکان الفت نبست آخر

نشست این مصرع ازبرجستگی بیرون دیوانها

به روی چهره بی مطلبی گر چشم بگشایی

ز عشق شعله خو برخاست دود از خرمن امکان

تب این شیر آتش ریخت بیدل در نیستانها