مخواه زآینه حسن رفع جوهرخط

چو عود سوختن ماست آزمودنها

دمی که جلوه ادا فهم مدعا باشد

گشودن مژه هم مفت لب گشودنها

که بیش می شود این زنگ از زدودنها

گر آبرو بود از حادثات کاهش نیست

زبان نمی رسد الماس را ز سودنها