که در را طلب معراج دامان است چیدنها

زرونق باز می ماند چو مینا شد ز می خالی

شکست رنگ ظاهر هی شود در خون کشیدنها

مرا از پیچ وتاب گردباد این نکته شد روشن

ز قطع الفت دلها حسود آسوده ننشیند

شود خمیازه مقراض افزون در بریدنها

گداز درد نومیدی تماشای دگر دارد