به رنگ اشک ناسورم نظرباز چکیدنها

ز قطع الفت دلها حسود آسوده ننشیند

شود خمیازه مقراض افزون در بریدنها

گداز درد نومیدی تماشای دگر دارد

حباب از موج هرگز صرفه طاقت نمی بیند

ز بال ماگره وامی کند آخر تپیدنها

ز هستی گر برون تازی عدم در پیش می آید