ز هستی گر برون تازی عدم در پیش می آید

به رنگ اشک ناسورم نظرباز چکیدنها

حباب از موج هرگز صرفه طاقت نمی بیند

ز بال ماگره وامی کند آخر تپیدنها

درین وادی مقامی نیست غیر از نارسیدنها

مجو از طفل خویان ، فطرت آزادگان بیدل

به پرواز نگه کی سرسا اشک از دویدنها