که چون گل خواندن این نامه می باشد دریدنها

ز اوج اعتبار آزاده ام گرد ره فقرم

نباشد دامن کوتاه من مغرور چیدنها

نگردی محرم راز محبت بی شکست دل

چنین در حسرت صبح بناگوش که می گریم

که در مهتاب دارد ریشه اشکم از چکیدنها

در این گلشن که رنگش ریختند ازگفتگو بیدل