نشسته در چمن ما هزار رنگ کمینها

وفاق تخم ثباتی نکاشت در دل و دینها

به حکم یاس دمیدیم از این فسرده زمینها

چو غنچه در پس زانوی انتظار جدایی

در این زمانه سر نخوتی کشیده به هرسو

ز نقشخانه پا در هوای چنبر زینها

غم معاش به تاراج حسن تاخته چندان