صید دوجهان ازعدل درپنجه اقبال است

قمری به سر سرو است آواره کوکوها

برغنچه ستمها رفت تاگل چمن آرا شد

ازگردشکست دل رنگی ست بر این روها

پرواز نمی خواهد شاهین ترازوها

تا لفظ نگردد فاش معنی نشود عریان

بی پردگی رنگ است اشفتگی بوها