تخته گردید از هجوم دل دکان شانه ها

رازعشق ازدل برون افتاد و رسوایی کشید

شد پریشان گنج تا غافل شد از ویرانه ها

عاقبت در زلف خوبان جای آرایش نماند

تا رسد خوابی به فریاد دماغ ما چوشمع

تا سحر زین انجمن باید شنید افسانه ها

جوهرکین خنده می چیند به سیمای حسد