تا رسد خوابی به فریاد دماغ ما چوشمع

شد پریشان گنج تا غافل شد از ویرانه ها

عاقبت در زلف خوبان جای آرایش نماند

تخته گردید از هجوم دل دکان شانه ها

تا سحر زین انجمن باید شنید افسانه ها

جوهرکین خنده می چیند به سیمای حسد

نیست برهم خوردن شمشیر بی دندانه ها