تا سحر زین انجمن باید شنید افسانه ها

عاقبت در زلف خوبان جای آرایش نماند

تخته گردید از هجوم دل دکان شانه ها

تا رسد خوابی به فریاد دماغ ما چوشمع

جوهرکین خنده می چیند به سیمای حسد

نیست برهم خوردن شمشیر بی دندانه ها

تاطبایع نیست مالوف ، انجمن ویرانه است