جوهرکین خنده می چیند به سیمای حسد

تخته گردید از هجوم دل دکان شانه ها

تا رسد خوابی به فریاد دماغ ما چوشمع

تا سحر زین انجمن باید شنید افسانه ها

نیست برهم خوردن شمشیر بی دندانه ها

تاطبایع نیست مالوف ، انجمن ویرانه است

ناقص افتدخوشه چون بی ربط بالددانه ها