خلق گرمی داشت شرم چشم پرخاشی نبود

نیست برهم خوردن شمشیر بی دندانه ها

تاطبایع نیست مالوف ، انجمن ویرانه است

ناقص افتدخوشه چون بی ربط بالددانه ها

عرصه شطرنج شداز بی دری این خانه ها

نا توانی قطع کن بیدل ز ابنای زمان

آشنای کس نگردند این حیا بیگانه ها