نومیدی ام ستمکش خلد و جحیم نیست

بر دل چه کوچه ها که ندادند شانه ها

آتش اگر زگرمی خویت نشان دهد

انگشت زینهارکشد از زبانه ها

آسوده ام به خواب عدم زین فسانه ها

پرواز بی نشان مرا بال رنگ نیست

گو بیضه بشکند به کلاه آشیانه ها