هر عضو من چو شمع ادبگاه نیستی ست

گو بیضه بشکند به کلاه آشیانه ها

کوشش به دیر وکعبه تحقیق ره نبرد

آواره ماند ناوک من زین نشانه ها

تا نقش پا سر من واین آستانه ها

آتش زدند شب و رقی را در انجمن

کردیم سیر فرصت آیینه خانه ها