گذشتن نگذرد از آب تیغ بی نیازیها

جهانی را غرور جاه کرد از فکر خود غافل

گریبانها ته پا آمد از دامن طرازیها

غنادردسر اسباب بردارد؟ محال است این

درتن دشت هوس یارب چه گوهر درگره بستم

عرق شد مهره گل از غبار هرزه تازیها

جنون مشرب شمع است یکسرساز این محفل