تو ای پیری مگر بار نفس برداری از دوشم

ز پاافتادگان گفتند: زور ناتوانیها

سری درجیب دزدیدم ، ز وهم خان ومان رستم

ته بالم برآورد از غم بی آشیانیها

گران شد زندگانی بر دل از یاد جوانیها

به ناموس حواسم چون نفس تهمت کش هستی

همه در خواب ومن خون می خورم از پاسبانیها