نفسی ست مغتنم هوس ، طربی وحاصل عبرتی

چه فسردگی بلدتوشدکه به محفل من وما بیا

که گشود؟اه غنودنت که درین فسانه سرا بیا

سربام فرصت پرفشان چو سحربه کسب هوا بیا

تک وتاز و هم جنون عنان به سپهر می بردت کشان

تو غبار باخته طاقتی به زمین عجز رسا بیا