که ببوسم آن لب لعل گون سحری شفق کنم ازحیا

اگرم دهد خط امتحان ، هوس کتاب نه آسمان

مژه بر هم آرم ازین وآن همه یک ورق کنم ازحیا

چه کنم ز شوخی طبع دون ، قدحی نزد عرقم به خون

ز تخیلی که به راه دین غم باطلم شده دلنشین

به من این گمان نبرد یقین که خیال حق کنم از حیا

چوز خاک لاله برون زند، قدح شکسته به خون زند