هرچند کس ندارد فهم زبان تسلیم

ماهی نمی توان شد ای کرده خو به دریا

سامان غیرت مرد از چشمه سار شرم است

آبی که درجبین نیست غافل مجوبه دریا

دست غریقی آخر چیزی بگو به دریا

بیدل تردد خلق محوکنار خود ماند

نگشود راه این سیل از هیچ سو به دریا