لب بسته حلاوت کنج قناعتیم

مسطر زده است صفحه میدان بوریا

فقرم به پایداری نقش بنای عجز

آخر زمین گرفت به دندان بوریا

نی بی صداست در شکرستان بوریا

بیدل فریب نعمت دیگرکه می خورد

مهمان راحتم به سر خوان بوریا