سرحباب مرا موج بس بود محراب

که می خورد غم ویرانی عمارت هوش

بنای خانه زنجیر ما مباد خراب

به جز شکستگی ام قبله نیازی نیست

درین چمن که گلش پرفشانی رنگست

گشودن مژه مفت است جلوه ای دریاب

ز موج، پرده به روی محیط نتوان بست