موج اینجا آبله درپاست از نقش حباب

کاش با اندیشه هستی نمی پرداختیم

خواب دیگر شد غبار بینش از تعبیر خواب

یک گره وار از تعلق مانع وارستگی ست

بسمل شوق گل اندامی ست سر تا پای من

می توان چون گل گرفت از خنده زخمم گلاب

در محبت چهره زردی به دست آورده ام