می توان چون گل گرفت از خنده زخمم گلاب

یک گره وار از تعلق مانع وارستگی ست

موج اینجا آبله درپاست از نقش حباب

بسمل شوق گل اندامی ست سر تا پای من

در محبت چهره زردی به دست آورده ام

زین گلستان کرده ام برگ خزانی انتخاب

پیش روی اوکه آتش رنگ می بازد ز شرم