در محبت چهره زردی به دست آورده ام

موج اینجا آبله درپاست از نقش حباب

بسمل شوق گل اندامی ست سر تا پای من

می توان چون گل گرفت از خنده زخمم گلاب

زین گلستان کرده ام برگ خزانی انتخاب

پیش روی اوکه آتش رنگ می بازد ز شرم

آینه از ساده لوحی می زند نقشی بر آب