می کشد خود را اپن دریا به صد قلاب آب

شبنم این باغم ازتمهید آرامم مپرس

می فشارم چشم و می ریزم به روی خواب آب

موجها باید زدن تا ساحلی پیدا شود

رفتن عمر از خم قامت نمی خواهد مدد

هر قدم سیر پل است آنجا که شد نایاب آب

نیست جای شکوه گر ما را ز ما پرداخت عشق