درکتاب ما غشی بوده ست و در مهتاب آب

رفتن عمر از خم قامت نمی خواهد مدد

هر قدم سیر پل است آنجا که شد نایاب آب

نیست جای شکوه گر ما را ز ما پرداخت عشق

عمرها شدبیدل از خود می رویم و چاره نیست

گوهر غلتان ما را داد سر در آب ، آب