دخل نازش دارد انگشتی به حرف آفتاب

دیده در ادراک آغوش خیالت عاجز است

ذره کی یابدکنار بحر ژرف آفتاب

بینی ات آن مصرع عالی است کز انداز حسن

ظلمت ما را فروغ نور وحدت جاذب است

سایه آخر می رود ازخود به طرف آفتاب

بسکه اقبال جنون ما بلند افتاده است