گداخت آینه چندانکه شد چمن مهتاب

عبث ز وهم ، بساط دوام عیش مچین

که کرد تا سحر این جامه راکهن مهتاب

به گلشنی که حیا شبنم بهارتو بود

سراغ عیشی از این انجمن نمی یابم

مگر چو شمع دمانم ز سوختن مهتاب

شهید ناز تو در خاک بی تماشا نیست