مگر چو شمع دمانم ز سوختن مهتاب

به گلشنی که حیا شبنم بهارتو بود

گداخت آینه چندانکه شد چمن مهتاب

سراغ عیشی از این انجمن نمی یابم

شهید ناز تو در خاک بی تماشا نیست

ز موج خون چمنی دارد ازکفن مهتاب

مباش بیخبر از فیض گریه ام بیدل