خانه آرایان گوهر را ستون می گردد آب

سوز دل چون شمعم از افسردگیها شد عرق

آنچه آتش بود در چشمم کنون می گردد آب

سیل آفت می کند معماری بنیاد شرم

منتهای کار سالک می شود همرنگ درد

چون زشاخ وبرگ درگل رفت خون می گردد آب

همچو شبنم سیر اشک ما به دامان هواست