زین خمارآباد حسرت باده ای پیدا نشد

تا سر این چشمه می بندم جنون می گردد آب

بسکه سر تا پایم از درد تمنایت گداخت

همچو موجم در رگ و پی جای خون می گردد آب

شیشه ام از درد نومیدی کنون می گردد آب

دل به توفان رفت هرجا جوهر طاقت گداخت

خانه سیلابی ست بیدل گر ستون می گردد آب