به روی سحرحیرت دیده شب

بود داغ من مردم دیده شب

ز دود دلم موی ژولیده شب

ز هر حلقه طره اوست روشن

دل از طره رم کرد و شد صید رویش

به صبح آشتی کرد رنجیده شب

سیه بختی او ز مه غازه دارد