کسی ز مرگ اگر رسم زندگی خواهد

گر آتشی به دل افتد زدیده آب طلب

جهان ز خبث تهی گشت تا تو بالیدی

به صفرنه فلک از قدر خود حساب طلب

تو هم ز عالم پیری بروشباب طلب

مقیم بیکسی آسوده از پریشانی ست

چوگنج عافیت از خانه خراب طلب