گرمرد قدرتی نفست را رسان به لب

سیری ز خوان چرخ کسی را به کام نیست

دارد هلال هم سخن از حرف نان به لب

سعی ضعیف خلق به جایی نمی رسد

بیدل به جلوه گاه نثار تبسمش

آه از ستمکشی که نیاورد جان به لب