پروانه را دماغ سر وکار عندلیب

بوی گلم برون چمن داغ می کند

از ناله های در پس دیوار عندلیب

من نیز بی هوس نی ام اما نداد عشق

شاید نصیب دردی از اهل وفا برم

بستم دل دو نیم به منقار عندلیب

بالین خواب گل همه رنگ شکسته بود