بر جبین برگ گل چین می طرازد موج رنگ

صد جرس می دارد اینجا های های عندلیب

عجز هم ما را در این گلشن به جایی می برد

نیست کم از ناله ، بال نارسای عندلیب

پر به سامان است محراب دعای عندلیب

ای که خواهی پاس ناموس محبت داشتن

شرم دار از دیدن گل بی رضای عندلیب