آنقدر صبرکه با خاک توانم آمیخت

چشم عبرت ز پریشانی حالم روشن

هیچکس سرمه به کیفیت این گرد نبیخت

اشک بیتابم و از شوق سجودت دارم

هر قدم در طلب وصل دچار خویشم

شوق او آینه ها بر سر راهم آویخت

جیب هستی قفس چاک وبال است اینجا