عالمی در بال طاووسم به ذوق دام سوخت

شعله جواله ننگ آلود خاکستر نشد

گرد خودگردیدنم صد جامه احرام سوخت

داغ سودای گرفتاری بهشتی دیگر است

کاش از اول محرم اسرار مطلب می شدم

در مزاج ناله ام سعی اثر بدنام سوخت

چشم محروم از نگاهم مجمر یاس است و بس