بهار بی ثمری جمله باب سوختن است

سپند سوخت به وجدی که اختیارم سوخت

چو موم دوری ام از جلوه گاه شهد وصال

اشاره ایست که باید جدا ز یارم سوخت

خیال مصلحت اندبشی چنارم سوخت

چو شمع کشته نرفتم به داغ منت غیر

فتیله نفسی بود بر مزارم سوخت