خویت به کام سنگ زبان شراره سوخت

رنگت به چشم لاله بساط نظاره سوخت

خالت ز پرده ، دود خطی کرد آشکار

شوخی سپند سوخته را هم دوباره سوخت

یا رب چه سحر کرد تغافل که یار را