شوخی سپند سوخته را هم دوباره سوخت

رنگت به چشم لاله بساط نظاره سوخت

خویت به کام سنگ زبان شراره سوخت

خالت ز پرده ، دود خطی کرد آشکار

یا رب چه سحر کرد تغافل که یار را

در لب شکست خنده به ابرو اشاره سوخت

دریای حسن را خط اوگرد حیرت است