معمار ازل رنگ بنایم ز نفس ریخت

برداشتن ازکوی توام صرفه ندارد

خوهدکف خاکم به سر و چشم عسس ریخت

در خانه همان بار به دوشم چه توان کرد

درس ورق عجز من امروز روانی ست

رنگم به رهت ساز قدم کرد ز بس ریخت

غافل نشوی از دل افسرده بیدل