فریادکه چون شمع به جایی نرسیدم

برروی من آبی ست که خاکستر من ریخت

اشکم ز تنک مایگی ام هیچ مپرسید

تا جرعه فشانم به زمین ساغر من ریخت

یک لغزش مژگان به همه پیکر من ریخت

چون سایه ز بیمار ادب دست بداربد

افتادگیی بود که بر بستر من ریخت