برکف خونی که چون گل در برم گل کرد و ریخت

تا تجرد از اثر پرداخت اجزای مرا

سایه همچون مو، ز جسم لاغری گل کرد و ریخت

ای هوس دیگر چه دکان قیامت چیدنست

سیر این باغم کفیل یک سحر فرصت نبود

خنده واری تاگریبان بر درم گل کرد و ریخت

سرنگون شرم عصیان را چه عزت ، کو وقار