بسکه ماندم نارسا اشک از پرم گل کرد و ریخت

داغم از اوج و حضیض دستخاه انفعال

بر فلک هم یک عرق وار اخترم گل کرد و ریخت

سعی مژگان جز ندامت ساز پروازی نداشت

صفحه ام یاد که آتش زد که تا مژگان زدن

صد نگاه واپسین از پیکرم گل کرد و ریخت

هیچ فردوسی به سامان دل خرسند نیست