تا بپوشم بیدل آن گنجی که در دل داشتم

صد نگاه واپسین از پیکرم گل کرد و ریخت

هیچ فردوسی به سامان دل خرسند نیست

خاک هم گر خواست ریزد بر سرم گل کرذ و ریخت

عالم ویرانی از بام و درم گل کرد و ریخت