ای خوش آن رندی که در خاک خرابات فنا

نشئه را چون باده نتوان در دل پیمانه ریخت

شد نفس از کار، اما عقده دل وانشد

این کلید ازپیچ و تاب قفل ما دندانه ریخت

رنک آسایش چو اشک از لغزش مستانه ریخت

اولین جوش بهار عشق می باشد هور

بی خس و خاشاک نتوان رنگ آتشخانه ریخت