حلقه فتراک محراب دعاست

این صدفها یک قلم بی گوهرند

عالمی دل دارد اما دل کجاست

از ضعیفی ، صید مایوس مرا

در شرر آیینه اشیا گم است

ابتدای هرچه بینی انتهاست

بابد ول گامعط از هستی گذشت